تبليغاتX
nation کردستان kurd
تاریخی .سیاسی. اجتماعی.

 

شاعیری ناوداری فارس "فروغ فه‌ڕوخزاد[1935- 1967]" شێعرێکی هه‌یه‌ به‌ ناوی "دیو شب(دێوی شه‌و)"، که‌ به‌ خوێندنه‌وه‌ی‌ گۆرانی "لانک لانک لانکۆڵێ"ی "خه‌لیلی سه‌دیقی[1930- 1970]"م وه‌بیر دێته‌وه‌. هه‌ردووکیان وته‌ی دایکێکی خاوه‌ن مێرد و منداڵن‌ که‌ ده‌گه‌ڵ پیاوی دیکه‌ ده‌ست تێکه‌ڵ ده‌که‌ن.

له‌ شێعری "دیو شب" دا، "فروغ" وه‌ک ژنێکی خاوه‌ن مێرد و دایکی کوڕێکی شیره‌خۆره(کامی)، ده‌چێته‌ ژوانی پیاوێکی دیکه‌ و ده‌ستی ده‌گه‌ڵ تێکه‌ڵ ده‌کا. دوایه‌ ده‌گه‌ڕێته‌وه‌ ماڵێ و کوڕه‌که‌ی له‌سه‌ر کۆشی داده‌نێ و به‌ لایه‌ لایه‌ ده‌یلاوێنێته‌وه‌. پێی ده‌ڵێ: بنوو، ده‌نا "دێوی شه‌و" دێ و ده‌تبا. پاشان "دێوی شه‌و" لێی وه‌ده‌نگ دێ و پێی ده‌ڵێ: ئه‌من له‌ تۆ ناترسێم، چونکه‌ ئه‌تۆ داوێن پیسی و حورمه‌تی دایکایه‌تیت نه‌پاراستووه‌ و ده‌ستت ده‌گه‌ڵ پیاوێکی دیکه‌ تێکه‌ڵ کردووه‌. ڕاسته‌ که‌ من دێوم، به‌ڵام تۆ له‌ من دێوتری. سه‌ری ئه‌و منداڵه‌ پاکه‌ له‌سه‌ر داوێنی پیست لابه‌. له‌ ئاکامدا دایکه‌که‌ ده‌یسه‌لمێنێ که‌ داوێنی پیسه‌ و داوا له‌ منداڵه‌که‌ی ده‌کا سه‌ر له‌سه‌ر داوێنی هه‌ڵگرێ[1].

"فروغ" له‌ ته‌مه‌نی شازده‌ ساڵیدا، سه‌ره‌ڕای ناڕه‌زامه‌ندیی بنه‌ماڵه‌که‌ی، مێرد به‌ "په‌رویزی شاهپور" ده‌کا، که‌ سی ‌و یه‌ک ساڵی ته‌مه‌ن بووه. هه‌رچه‌ند "فروغ" ئاشقی ئه‌و مێرده‌‌ی بووه‌ و به‌ دڵ و داو مێردی پێکردووه، به‌ڵام هێنده‌ی پێ ناچێ‌ ئاگری ئه‌و ئه‌وینه‌ی داده‌مرکێته‌وه‌ و له‌و مێرده‌ی جیا ده‌بێته‌وه‌. "فروغ" هه‌ر له‌ سه‌ره‌تاوه‌ پشت ده‌ داب و نه‌ریتی چه‌وت و زاڵمانه‌ی کۆمه‌ڵگای پیاوسالاری ده‌کا و به‌ بێ سڵه‌مینه‌وه‌ له‌و داب و نه‌ریته،‌ نیازی جینسیی خۆی داده‌مرکێنێته‌وه. به‌ڵام دوای دامرکانه‌وه،‌ ده‌گه‌ڵ ویژدانی خۆی ده‌که‌وێته‌ ململانێ و ‌سه‌رکۆنه‌ی خۆی ده‌کا و خۆی به‌ گوناحکار ده‌زانێ. له‌ قۆناغێکی دیکه‌ی ژیانی‌ دا به‌سه‌ر ئازاری ویژداندا زاڵ ده‌بێ و سوورتر له جاران له‌ داب و نه‌ریتی کۆمه‌ڵگای پیاوسالاری ڕاده‌سێ و چیدیکه‌ خۆی له‌به‌ر دامرکاندنه‌وه‌ی نیازی جینسی سه‌رکۆنه‌ ناکا و چێژ له‌و کرده‌وه‌یه‌ی وه‌رده‌گرێ که‌ له‌ لایه‌ن کۆمه‌ڵگاوه‌ به‌ "گوناح" داده‌ندرێ[2].

شێعری"لانک لانک لانکۆڵێ[3]"ش به‌سه‌رهاتی دایکێک ده‌گێڕێته‌وه‌ که‌ وێده‌چێ به‌ نابه‌دڵی و به‌ زۆری به‌ مێرد درابێ و فیدای داب و نه‌ریتی چه‌وتی کۆمه‌ڵگای پیاوسالاری بووبێ. ئه‌و ژنه‌ش وه‌ک "فروغ" گوێ ناداته‌ ئه‌و داب و نه‌ریته‌ و له‌ پێناو دامرکاندنه‌وه‌ی نیازی جینسیی خۆیدا له‌ هیچ ناسڵه‌مێته‌وه و ته‌نانه‌ت ئاواتی مه‌رگ بۆ‌ مێرد و منداڵه‌که‌ی ده‌خوازێ، هه‌تا بۆ گه‌یشتن به‌ ژوانگه‌ به‌رهه‌ڵستێکی له‌به‌ر نه‌بێ.

"فروغ" له‌سه‌ر نووسینی ئه‌و چه‌شنه‌ شێعرانه‌ ده‌که‌وێته‌ به‌ر لۆمه‌ی کۆمه‌ڵگا و سووک سه‌یر ده‌کرێ و توشی گه‌لێک گیروگرفت ده‌بێ. هه‌ر له‌و‌ ڕوانگه کۆمه‌ڵایه‌تییه‌شه‌وه‌، ئه‌وه‌ی ده‌ شێعری "لانک لانک لانکۆڵێ" دا ده‌رده‌بڕدرێ، به‌ دیارده‌یه‌کی دزێو داده‌ندرێ و وه‌ک زینا سه‌یر ده‌کرێ. له‌باتی لێکۆڵینه‌وه‌ له‌ دیارده‌که‌ و نه‌هێشتنی ئه‌و گرێیانه‌ی پێکهێنه‌ری دیارده‌یه‌کی ئاوان، هه‌وڵی شاردنه‌وه‌ی ده‌درێ. "خه‌لیلی سه‌دیقی" ئه‌و شێعره‌ وه‌ک خۆی به‌ گۆرانی ده‌ڵێته‌وه‌، به‌ڵام "بیژه‌نی کامکار"، که زۆر دوای "خه‌لیلی سه‌دیقی" ئه‌و گۆرانییه ده‌ڵێته‌وه، ده‌ستی تێوه‌رده‌دا و له‌ پێناو داپۆشینی "دیارده‌ دزێوه‌که" ‌دا سه‌قه‌تی ده‌کا و ئاداری به‌ سه‌ر پادارییه‌وه‌ ناهێڵێ[4]!

ئه‌و هه‌ویره‌ ئاوی زۆر ده‌وێ و به‌ من ناشێلدرێ. بۆ من وێکچوونی بیر و نیازی ئه‌و دوو ژنه‌ له‌و شێعرانه‌ دا‌ جێی سه‌رنجه. به‌داخه‌وه‌ دیارده‌ی وا له‌ نێو مه‌ دا که‌متر لێی ده‌کۆڵدرێته‌وه‌ و زۆرتر هه‌وڵده‌درێ دیزه‌ به‌ ده‌رخۆنه‌ بکرێ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------
[1]:
لای لای ای پسر كوچك من
ديده بربند كه شب آمده است
ديده بر بند كه اين ديو سياه
خون به كف، خنده به لب آمده است

سر به دامان من خسته گذار
گوش كن بانگ قدمهايش را
كمر نارون پير شكست
تا كه بگذاشت بر آن پايش را

آه بگذار كه بر پنجره‌‌ها
پرده‌ها را بكشم سرتاسر
با دو صد چشم پر از آتش و خون
ميكشد دم به دم از پنجره سر

از شرار نفسش بود كه سوخت
مرد چوپان به دل دشت خموش
وای آرام كه اين زنگی مست
پشت در داده به آوای تو گوش

يادم آيد كه چو طفلی شيطان
مادر خسته خود را آزرد
ديو شب از دل تاريكی‌ها
بی خبر آمد و طفلك را برد

شيشه پنجره‌ها می‌لرزد
تا كه او نعره زنان می‌آيد
بانگ سر داده كه كو آن كودك
گوش كن پنجه به در می سايد

نه برو دور شو ای بد سيرت
دور شو از رخ تو بيزارم
كی توانی برباييش از من
تا كه من در بر او بيدارم

ناگهان خامشی خانه شكست
ديو شب بانگ بر آورد كه آه
بس كن ای زن كه نترسم از تو
دامنت رنگ گناهست گناه

ديوم اما تو زمن ديوتری
مادر و دامن ننگ آلوده!
آه بردار سرش از دامن
طفلك پاك كجا آسوده؟

بانگ می‌میرد و در آتش درد
می گدازد دل چون آهن من
می‌كنم ناله كه كامی، كامی
وای بردار سر از دامن من.

o بۆ زانیاریی زیاتر سه‌باره‌ت به‌و دیارده‌یه‌ له‌ ژیان و شێعری "فروغ" دا، بڕوانه‌ ئه‌و وتاره‌ی "عباس احمدی" که‌ له‌ چوار به‌شاندا نووسراوه‌.
http://mag.gooya.com/columnists/archives/019152.php
[2]: بڕوانه‌ شێعری "گناه"، که ئاوا ده‌ست پێده‌کا‌:
گنه كردم گناهی پر ز لذت
درآغوشی كه گرم و آتشين بود
گنه كردم ميان بازوانی
كه داغ و كينه جوی و آهنين بود.
http://www.avayeazad.com/foroogh_farokhzad/divar/1.htm
[3]:
لانک لانک لانکۆڵێ
لانک له‌ دار هه‌نارێ
وه‌ستا بێ له‌ تارانێ
لانکێ دروست کا بۆ چاوجوانێ
ده‌ڵێ ده‌ لانکێدا نانووم
ده‌با بۆی ساز که‌ین جۆلانێ
هه‌ی ڕۆڵه‌ سه‌ر دڵ خڕ بی، باب‌مردوو بی
شه‌و دره‌نگه‌ بۆ جێژوانێ
جا ئه‌وه‌ ڕۆژی ڕووناکه‌، هه‌موو عاله‌م ده‌یزانێ!

o ڕوون نییه‌ ئه‌و شێعره‌ که‌نگێ گوتراوه‌ و کێ گوتوویه‌، بۆیه‌ به‌ فۆلکلۆر داده‌ندرێ.

[4]:
"بیژه‌نی کامکار" سه‌روگوێلاکی شێعره‌که‌ وا تێک ده‌کاته‌وه‌ به‌ زه‌حمه‌ت ده‌ناسرێته‌وه‌! بۆ وێنه‌ له‌ باتی " هه‌ی ڕۆڵه‌ سه‌ر دڵ خڕ بی، باب‌مردوو بی" ده‌ڵێ: "هه‌ی ڕۆڵه‌ سه‌رکه‌وتوو بی، باب‌مردوو بی"!

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم شهریور 1385ساعت 18:51  توسط یک کرد  | 

 

مـولانـا جلال‌الدين محمد بلخی رومی(مولوی)

§ وه‌رگێڕ: به‌ڕۆژ ئاکره‌یی

له‌ ڕاستیدا نه‌مویستووه‌(له‌ تواناشمدا نییه‌) وشه‌ به‌ وشه‌ و ڕسته‌ به‌ ڕسته‌ی ئه‌م غه‌زه‌لانه‌ وه‌رگێڕمه‌ سه‌ر زمای کوردی. وشه‌ بێجگه‌ له‌ مانا، ده‌نگ و ڕه‌نگ و به‌رامه‌ی خۆی له‌ هه‌ر زمانێک دا هه‌یه و ئاودیوکردنی ئه‌م هه‌موو تایبه‌تمه‌ندییه‌ له‌ زمانێکه‌وه‌ بۆ زمانێکی تر، ئه‌گه‌ر نه‌ڵێم کارێکی ئه‌سته‌مه‌، ده‌توانم بڵێم له‌ شیانی مندا نه‌بووه‌.
له‌ هێندێک شوێندا ته‌نانه‌ت ڕسته‌یه‌کیش که‌ ده‌گه‌ڵ کوردییه‌که‌دا نه‌هاتۆته‌وه‌، خۆم له‌ وه‌رگێڕانی بواردووه و‌ به‌ دانانی چه‌ند خاڵێک له ‌پاڵ یه‌کتر دا ئاماژه‌م پێیان کردووه‌.
من ویستوومه‌ ڕه‌وایه‌تی خۆم له‌ غه‌زه‌له‌کانی مه‌وله‌وی به‌ کوردی بنووسمه‌وه‌. ئه‌گه‌ر له‌ خوێندنه‌وه‌یاندا چێژێک دێته‌ به‌ر هه‌ست و گوێ، ئه‌وه‌ زایه‌ڵه‌ی شێتایه‌تییه‌که‌ی مه‌ولانایه‌ له‌ ئه‌شقی شه‌مسدا، ئه‌گه‌ر به‌ پێچه‌وانه‌وه‌ بێت، خه‌تای منه‌. - به‌ڕۆژ ئاکره‌یی-

[ 1 ]
پێم نه‌گوتی واوه‌ مه‌چۆ ئاشنات منم؟
له‌م سه‌رابی فه‌نایه‌دا، کانیاوه‌که‌ی حه‌یات منم؟
به‌ ڕقه‌وه‌ گه‌ر بتۆرێیت سه‌دهه‌زار ساڵ لێم دوورکه‌ویت
له‌ ئاکامدا دێیته‌وه‌ لام چونکه‌ نوخته‌ی کۆتات منم؟
پێم نه‌گوتی نه‌خش و ڕه‌نگی ئه‌م جیهانه‌ ڕازیت نه‌کا
نه‌خشێنه‌ری سه‌راپه‌رده‌ی ڕه‌زات منم؟
پێم نه‌گوتی منم زه‌ریا و تۆ ماسییه‌کی تاک و ته‌نیایت
ڕێی وشکایی قه‌ت مه‌گره ‌به‌ر که‌وا ده‌ریای سه‌فات منم؟
پێم نه‌گوتی وه‌ک باڵنده‌، هه‌ڵمه‌فڕه‌ به‌ره‌و ته‌پکه
ڕوو له‌ من که‌، که‌وا هێزی په‌ڕوباڵی فڕین منم؟
پێم نه‌گوتی ڕێگه‌ت ده‌گرن کڵپه‌ی دڵت خامۆش ده‌که‌ن
که‌وا گڕ و ترپه‌ی دڵ و تین و گه‌رمای هه‌وات منم؟
پێم نه‌گوتی ته‌فره‌ت ده‌ده‌ن که‌ ناخه‌ز بیت
تا‌ ون بکه‌یت که‌ سه‌رچاوه‌ی خه‌ونه‌کانت ته‌نیا منم
...................................................................
...................................................................
ئێستاش ئه‌گه‌ر چرا دڵیت، خۆت ڕێزانی ڕێی ماڵم به‌
گه‌ر ئاکارت خوایانه‌یه‌، چاک بزانه‌ که‌یخوات منم!




[ 2 ]
خۆش خه‌رامان هه‌نگاو ده‌نێیت ئه‌ی گیانی گیان بێ من مه‌ڕۆ
ئه‌ی ئه‌گه‌ری گشت دۆسته‌کان به‌ره‌و بێستان بێ من مه‌ڕۆ
ئه‌ی فه‌له‌ک بێ من مه‌سووڕێ و ئه‌ی هه‌یڤ بێ من مه‌سووتێ
ئه‌ی زه‌وی بێ من تۆ مه‌ڕوێ و ئه‌ی زه‌مان بێ من مه‌ڕۆ
ئه‌م جیهانه‌م به ‌تۆ خۆشه‌، ئه‌و جیهانیش به ‌تۆ خۆشه
له‌م جیهانه‌ بێ من مه‌به‌، بۆ ئه‌و جیهان بێ من مه‌ڕۆ
ئه‌ی عه‌یان بێ من مه‌زانه‌ و ئه‌ی زمان بێ من مه‌بێژه‌
ئه‌ی نیگا بێ من مه‌بینه‌ و ئه‌ی ڕه‌وان بێ من مه‌ڕۆ
شه‌و له‌ تریفه‌ی مانگه‌وه‌ ڕووخساری خۆی گه‌ش ده‌بینێ
من شه‌وم تۆ مانگی من، به‌ ئاسماندا بێ من مه‌ڕۆ
دڕک له‌ په‌نا لووتفی گوڵدا گڕی نه‌گرت له‌ ئاگردا
تۆ گوڵیت من دڕکی تۆ، بۆ گوڵستان بێ من مه‌ڕۆ
...................................................................
...................................................................
...................................................................
...................................................................
وای له‌و که‌سه‌ی له‌م ڕێیه‌دا بێ نیشانت هه‌نگاو ده‌نێت
تۆ نیشانی ڕێگه‌ی منیت، ئه‌ی بێ نیشان بێ من مه‌ڕۆ
وای له‌و که‌سه‌ی له‌م ڕێیه‌دا هه‌نگاو ده‌نێت به‌ بێ زانست
زانستی ڕێگاکه‌ی منیت ئه‌ی ڕێزانم بێ من مه‌ڕۆ
خه‌ڵک به‌ ئه‌شق ناوت ده‌به‌ن، من پێت ده‌ڵێم سوڵتانی ئه‌شق
ئه‌ی به‌رزتر له‌ وه‌همی خه‌ڵک، هه‌نگاو مه‌نێ، بێ من مه‌ڕۆ




[ 3 ]
چیم ده‌زانی ئه‌م سه‌ودایه‌ دینم ده‌کا وه‌کوو مه‌جنوون
دڵم ده‌کا به‌ دۆزه‌خ و چاوه‌کانم چه‌می جه‌یحوون
چیم ده‌زانی که‌ سێڵاوێک هه‌ر له‌ ناکاو ده‌مڕفێنێ
گه‌میه‌ئاسا ده‌مخاته‌ ده‌م که‌فوکوڵی پێلی ونبوون
شه‌پۆڵێک دێ و گه‌مییه‌که‌م لێ له‌ت له‌ت ده‌کا
له‌ته‌کانیش له‌ت له‌ت ده‌بن بێ چه‌ندوچوون
نه‌هه‌نگێکیش سه‌ر هه‌ڵدێنێ و ئاوی زه‌ریا گشت ده‌نۆشێ
زه‌ریای دوور و بێکه‌ناریش وشک ده‌بێ وه‌کوو هاموون
هاموونیش ده‌م ده‌کاته‌وه‌ و نه‌هه‌نگه‌که‌ هه‌ڵده‌لووشێ
ونی ده‌کا له‌نێو خۆیدا به‌ ده‌ستی ڕق وه‌کوو قاڕوون
که‌ ئه‌مانه‌م هاتنه‌ سه‌ر زار نه‌ ده‌ریا ما و نه‌ بیابان
چووزانم من ئیتر چۆن بوو که‌ چۆن نووقمه‌ له ‌نێو بۆچوون
چووزانمی تر گه‌لێک زۆرن به‌ڵام من ئیدی نازانم
که‌ خواردوومه‌ به‌ ده‌م به‌ستی له‌و ده‌ریایه‌ له‌پێک ئه‌فیوون




[ 1 ]
نگفتمت مرو آن جا که آشنات منم
در این سراب فنا چشمه حیات منم
وگر به خشم روی صد هزار سال ز من
به عاقبت به من آیی که منتهات منم
نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی
که نقش بند سراپرده رضات منم
نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی
مرو به خشک که دریای باصفات منم
نگفتمت که چو مرغان بسوی دام مرو
بيا که قوت پرواز و پر و پات منم
نگفتمت که تو را رهزنند و سرد کنند
که آتش و تبش و گرمی هوات منم
نگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهند
که گم کنی که سرچشمه صفات منم
نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت
نظام گیرد خلاق بی‌جهات منم
اگر چراغ دلی دانک راه خانه کجاست
وگر خداصفتی دانک کدخدات منم




[ 2 ]
خوش خرامان می‌روی ای جان جان بی‌من مرو
ای حیات دوستان در بوستان بی‌من مرو
ای فلک بی‌من مگرد و ای قمر بی‌من متاب
ای زمین بی‌من مروی و ای زمان بی‌من مرو
این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوش است
این جهان بی‌من مباش و آن جهان بی‌من مرو
ای عیان بی‌من مدان و ای زبان بی‌من مخوان
ای نظر بی‌من مبین و ای روان بی‌من مرو
شب ز نور ماه روی خویش را بیند سپید
من شبم تو ماه من بر آسمان بی‌من مرو
خار ایمن گشت ز آتش در پناه لطف گل
تو گلی من خار تو در گلستان بی‌من مرو
در خم چوگانت می‌تازم چو چشمت با من است
همچنین در من نگر بی‌من مران بی‌من مرو
چون حریف شاه باشی ای طرب بی‌من منوش
چون به بام شه روی ای پاسبان بی‌من مرو
وای آن کس کو در این ره بی‌نشان تو رود
چو نشان من تویی‌ای بی‌نشان بی‌من مرو
وای آن کو اندر این ره می‌رود بی‌دانشی
دانش راهم تویی ای راه دان بی‌من مرو
دیگرانت عشق می‌خوانند و من سلطان عشق
ای تو بالاتر ز وهم این و آن بی‌من مرو




[ 3 ]
چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون
دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون
چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید
چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون
زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد
که هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون
نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را
چنان دریای بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون
شکافد نیز آن هامون نهنگ بحرفرسا را
کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون
چو این تبدیل‌ها آمد نه هامون ماند و نه دریا
چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون
چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم
که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم شهریور 1385ساعت 18:41  توسط یک کرد  | 

 


بر منطقه‌ گسترده‌ مخمور، فرمانروايی‌ بزرگ‌ و مقتدر بنام‌ مير شيخ‌ حكومت‌ می‌كرد. مير شيخ‌ مردی‌ سختگير و مستبد و متعصب‌ بود و با نوعی‌ سختگيری‌ آميخته‌ به‌ دلسوزی‌ بر آن‌ ناحيه‌ فرمانروايی‌ می‌كرد، مردم‌ او را "ميران‌" يعنی‌ امير اميران‌ می‌ناميدند. ميران‌ نوكری‌ داشت‌ بنام‌ "برايموك‌" كه‌ گذشته‌ بر رابطه‌ ارباب‌ و نوكری‌، همبستگی‌ شديد عاطفی‌ نسبت‌ بهم‌ داشتند و برايموك‌ در همه‌ جا و همه‌ حال‌، مشاور و همه‌ كاره‌ ميران‌ بود. زيرا آنان‌ از كودكی‌ با هم‌ بزرگ‌ شده‌ بودند و همه‌ مردم‌ می‌دانستند كه‌ ميران‌ و برايموك‌ بيش‌ از همه‌ چيز و همه‌ كس‌ بهم‌ علاقه‌مند هستند. برايموك‌ بر عكس‌ ميران‌ با مردم‌ به‌ مهربانی‌ رفتار می‌كرد و به‌ همين‌ علت‌ همه‌ مردم‌ او را دوست‌ داشتند، هر گاه‌ مشكلی‌ برای‌ كسی‌ پيش‌ می‌آمد به‌ برايموك‌ مراجعه‌ می‌كرد، او هم‌ با تمام‌ علاقه‌ می‌كوشيد تا مشكلات‌ او را برطرف‌ سازد.

از دير باز بين‌ برايموك‌ و پريخان‌، خواهر ميران‌، عشقی‌ ژرف‌ و آسمانی‌ بوجود آمده‌ بود و آن دو همديگر را تا سر حد جنون‌ دوست‌ داشتند. پريخان‌ در زيبايی‌ و وجاهت‌ زبانزد خاص‌ و عام‌ بود و بر عكس‌ ميران‌ قلبی‌ بسيار مهربان‌ داشت‌. از آنجائيكه‌ پريخان‌ و برايموك‌ بخوبی‌ به‌ خلق‌ و خوی‌ ميران‌ آشنا بودند جرأت‌ ابراز مكنونات‌ قلبی‌ خود را نداشتند و بر آن‌ بودند كه‌ راز عشق‌ ژرف‌ و آسمانی‌ خود را در يك‌ موقعيت‌ مناسب‌ به‌ آگاهی‌ "ميرحج‌" برادر بزرگ‌ ميران‌ و پريخان‌ كه‌ بر ناحيه‌ "كوی‌ سنجق‌" فرمانروايی‌ داشت‌ برسانند، زيرا ميرحج‌ هم‌ مانند پريخان‌ در نقطه‌ مقابل‌ ميران‌ قرار داشت‌ و انسانی‌ بود با ويژگيهای‌ پاك‌ مردانگی‌ و بسيار مهربان‌، از اين‌ رو او را "عادل‌" می‌ناميدند.

ولی‌ از سرنوشت‌ بد عاشق‌ و معشوق و بدليل‌ كله‌ شقی‌ و روحيه‌ انعطاف‌ ناپذيری‌ ميران‌، مدتها بود بين‌ دو برادر دشمنی‌ و كينه‌ توزی‌، جای‌ صلح‌ و صفا را گرفته‌ بود.

برايموك‌ كه‌ ميران‌ را از جان‌ خود بيشتر دوست‌ می‌داشت‌ هرگز آماده‌ نبود حتی‌ بخاطر عشق‌ آسمانيش‌ به‌ او پشت‌ كند و پيش‌ عادل‌ برود، بنابراين‌ پريخان‌ و برايموك‌ در انتظار روزی‌ بودند كه‌ ميران‌ بر سر عقل‌ بيايد و با عادل‌ آشتی‌ كند.

پس‌ از مدتی‌، ميران‌ احساس‌ كرد كه‌ نقطه‌ هايی‌ از بدنش‌ می‌خارد و روز به‌ روز بر شدت‌ خارش‌ افزوده‌ می‌شود و تدريجاً "زخمهايی‌ در بدنش‌ پيدا شده،‌ بطوريكه‌ پس‌ از مدتی‌ در بستر بيماری‌ افتاد. دارو و درمان‌ حكيم‌ باشی‌های‌ محلی‌ هم‌، در وضع‌ او كوچكترين‌ تأثيری‌ بوجود نياورد و روز به‌ روز حالش‌ بدتر شد و زخمهای‌ بيشتری‌ در بدنش‌ پيدا گشت‌.

اين‌ وضع‌ برای‌ برايموك‌ و پريخان‌ كه‌ شديداً به‌ ميران‌ علاقمند هستند غير قابل‌ تحمل‌ بود. برايموك‌ برای‌ پيدا كردن‌ حكيم‌های‌ نامی‌ به‌ ولايت‌های‌ اطراف‌ رفت‌، چندی‌ نگذشت‌ كه‌ خبر بيماری‌ مرموز ميران‌ بگوش‌ عادل‌ رسيد و او فوراً همراه‌ حكيمان‌ منطقه‌ خود به‌ عيادت‌ ميران‌ شتافت‌ اما آنان‌ هم‌ ز تشخيص‌ بيماری‌ عاجز ماندند. بعد از چند روز برايموك‌، يك‌ حكيم‌ حاذق را بر بالين‌ ميران‌ آورد و او بيماری‌ ميران‌ را (جذام‌) تشخيص‌ داد.

عادل‌ و برايموك‌ و پريخان‌ از شنيدن‌ اين‌ خبر بشدت‌ متأثر و ناراحت‌ شدند، اين‌ موضوع‌ آنچنان‌ در آنان‌ تأثير گذاشت‌ كه‌ بجز ميران‌ همه‌ چيز را فراموش‌ كردند.

بالاخره‌ عادل‌ به‌ شهر خود بازگشت‌ و پری‌ و برايموك‌ به‌ پرستاری‌ ميران‌ پرداختند. با اينكه‌ بزرگترين‌ مانع‌ سر راه‌ آنان‌ برداشته‌ شده‌ و آزادانه‌ بدون‌ ترس‌ با يكديگر ملاقات‌ و گفتگوی‌ می‌كردند اما قبل‌ از اينكه‌ در انديشه‌ خود باشند بفكر ميران‌ بودند.

بيماری‌ جذام‌ روز بروز بيشتر در وجود ميران‌ تأثير می‌گذاشت،‌ تا جائيكه‌ خدمتگزاران‌ و نوكران‌ از روبرو شدن‌ با او سرباز می‌زدند و ميران‌ از شدت‌ شرمندگی‌ و ناراحتی‌ دستور داد پرده‌ای‌ مقابل‌ او بكشند تا كسی‌ او را در آنحال‌ نبيند. اما برايموك‌ با علاقه‌ و عشق‌ همانطوريكه‌ قبلاً به‌ ميران‌ خدمت‌ می‌كرد از او پرستاری‌ كرد.

كم‌ كم‌ بيماری‌، روحيه‌ خشن‌ و انعطاف‌ناپذير ميران‌ را در هم‌ كوبيد و به‌ برايموك‌ پيشنهاد كرد ترتيبی‌ بدهد تا او از شهر خارج‌ شود و بطور ناشناس‌ مانند جذاميان‌ ديگر دور از آبادی‌ و آبادانی‌ زندگی‌ كند. پريخان‌ و برايموك‌ كوشيدند ميران‌ را از تصميمش‌ باز دارند اما ميران‌ اگر جسمش‌ بيمار، مغزش‌ همان‌ بود كه‌ بود. به هيچ‌ وجه‌ حاضر نشد از تصميمی‌ كه‌ گرفته‌ بود منصرف‌ شود، به ناچار برايموك‌ از ميران‌ خواست‌ اجازه‌ دهد كه‌ او نيز همراهش‌ برود.

تصميم‌ برايموك‌ قلب‌ سنگ‌ ميران‌ را منقلب‌ كرد و آخرين‌ بازمانده‌ اميد را در دل‌ پريخان‌ به خاكستر نوميدی‌ بدل‌ كرد. ميران‌ و پريخان‌ با تمام‌ قدرت‌ می‌كوشيدند برايموك‌ را منصرف‌ كنند ولی‌ علاقه‌ برايموك‌ به‌ ميران‌ و پيمان‌ وفاداری‌ او چيزی‌ نبود كه‌ بتوان‌ بر آن‌ هيچگاه‌ خدشه‌ای‌ وارد كرد.

سرانجام‌ ميران‌ و برايموك‌ در يك‌ نيمه‌ شب‌ شهر و ديار خود را به‌ سوی‌ سرنوشتی‌ نامعلوم‌ ترك‌ كردند، پس‌ از مدتی‌ برايموك‌ و ميران‌ به‌ محل‌ جذاميان‌ رانده‌ شده‌ از اجتماع‌ رسيدند. جذاميان‌ در آنجا برای‌ خود مقررات‌ ويژه‌ای‌ وضع‌ كرده‌ بودند و يك‌ جذامی‌ قلدر و گردن‌ كلفت‌ رهبری‌ سايرين‌ را بر عهده‌ داشت‌.

آنها ميران‌ و برايموك‌ را بعنوان‌ يك‌ جذامی‌ عادی‌ بين‌ خود پذيرفتند. جذاميان‌ از اينكه‌ ديدند يك‌ جذامی‌، نوكری‌ دارد كه‌ سالم‌ است‌ و كارهای‌ او را انجام‌ میدهد ناراحت‌ شدند و به دستور رئيسشان‌ به‌ اذيت‌ و آزار آنان‌ پرداختند و ميران‌ را بشدت‌ مسخره‌ كردند. كوشيدند به هرگونه‌ كه‌ ميسر است‌ برايموك‌ را نيز مبتلا كنند.

سرانجام‌ پس‌ از مدتی‌ برايموك‌ و ميران‌ هم‌ از آنجا گريختند و آواره‌ كوه‌ و دشت‌ شدند و سپس‌ در غاری‌ مسكن‌ گزيدند. برايموك‌ با چوپانی‌ طرح‌ دوستی‌ ريخت‌ و هر روز برای‌ ميران‌ كه‌ وضعش‌ بدتر می‌شد شير می‌گرفت‌. پس‌ از مدتی‌ اهالی‌ دهكده‌ به‌ ماجرا‌ پی‌ بردند و از اينكه‌ برايموك‌ برای‌ يك‌ جذامی‌ از گله‌ آنها شير می‌برد خشمگين‌ شدند و به‌ غار حمله‌ كردند و آن دو را از آنجا راندند.

دوباره‌ آن دو سرگردان‌ و آواره‌ كوه‌ و دشت‌ شدند. از سوی‌ ديگر آوازه‌ زيبايی‌ و وجاهت‌ پريخان‌ به‌ همه‌ جا رسيده‌ بود و "شيركو خان‌" خان‌ مقتدر آن‌ منطقه‌ تصميم‌ گرفت‌ پری‌ را برای‌ پسرش‌ "وريا" خواستگاری‌ كند.

پريخان‌ به‌ شيركو جواب‌ رد داد. جواب‌ پريخان‌ به‌ شيركو برخورد، پس‌ تصميم‌ گرفت‌ به‌ مخمور حمله‌ كند. و ضمن‌ تصرف‌ آنجا به‌ زور پريخان‌ را به‌ عقد و ازدواج‌ پسرش‌ درآورد. پريخان‌ آن‌ شيرزن‌ متهور همچون‌ فرماندهی‌ دلیر به‌ دفاع‌ برخاست‌ و در حاليكه‌ نقابی‌ بر چهره‌ كشيده‌ بود فرماندهی‌ سپاه‌ را بعهده‌ گرفت‌. در جنگ‌ "وريا" به‌ دست‌ "پری‌" كشته‌ می‌شود، اما در مجموع‌، سپاه‌ پريخان‌ شكست‌ می‌خورد و به‌ محاصره‌ سپاهيان‌ شيركو در می‌آيد.

شيركوخان‌ كه‌ از كشته‌ شدن‌ پسرش‌ بسيار ناراحت‌ شده‌ بود اعلام‌ می‌كند كسی‌ كه‌ پسرش‌ را كشته‌ بايد با او به‌ جنگ‌ تن‌ به‌ تن‌ بپردازد و در غير اين‌ صورت‌ به‌ قتل‌ عام‌ شهر مخمور دست‌ خواهد زد، پريخان‌ بر خلاف‌ نظر زير دستانش‌ بخاطر جلوگيری‌ از قتل‌ و خونريزی‌، پيشنهاد را می‌پذيرد و با شيركوخان‌ به‌ جنگ‌ تن‌ به‌ تن‌ می‌پردازد، شيركو خان‌ كه‌ دلاوری‌ بی مانند بود بر پريخان‌ پيروز می‌شود و او را به زير می‌كشد و بر سينه‌اش‌ می‌نشيند. خنجرش‌ را می‌كشد تا گلوی‌ پری‌ را ببرد.

قطره‌ اشكی‌ بر چشمان‌ زيبای‌ پريخان‌ می‌نشيند. شيركو بشدت‌ خشمگين‌ می‌شود و می‌گويد كسی‌ كه‌ از مرگ‌ بترسد شايستگی‌ آنرا ندارد كه‌ بدست‌ من‌ كشته‌ شود.

ميدهم‌ ترا جلو چشم‌ سپاهيانت‌ بدار زنند ولی‌ متأسفانه‌ كه‌ پسرم‌ بدست‌ چون‌ تو نامردی‌ كشته‌ شده‌ است‌ و از روی‌ سينه‌ پريخان‌ بلند می‌شود. پريخان‌ نقاب‌ برمی‌دارد و می‌گويد از مردن‌ باكی‌ ندارم،‌ اشكم‌ تنها بخاطر آن‌ است‌ كه‌ پيش‌ از اينكه‌ برايموك‌ را ببينم‌ بايد بميرم‌.

شيركو‌خان‌ هنگامی‌ كه‌ متوجه‌ می‌شود قاتل‌ پسرش‌ پری‌ است‌ و تا اين‌ حد شجاع‌ و دلیر به‌ عهد و پيمان‌ خود وفادار است،‌ او را در آغوش‌ می‌گيرد و به‌ او قول‌ می‌دهد كه‌ از اين‌ پس‌ او را بچشم‌ فرزند خود نگاه‌ كند و هميشه‌ پشتيبانش‌ باشد.

از سوی‌ ديگر برايموك‌ و ميران‌ به‌ ترتيبی‌ كه‌ گذشت‌ مدت‌ هفت‌ سال‌ را سپري‌ كردند. در اين‌ مدت‌ حال‌ ميران‌ لحظه‌ به‌ لحظه‌ بيشتر رو به‌ وخامت‌ می‌رفت‌. بطوری كه‌ اميد زنده‌ ماندن‌ او نبود. برايموك‌ كه‌ بشدت‌ نگران‌ و ناراحت‌ بود بفكرش‌ رسيد بعنوان‌ آخرين‌ خدمتی‌ كه‌ می‌تواند در حق‌ ميران‌ انجام‌ دهد بايد كاری‌ كند كه‌ ميران‌ از زندگی‌ سراسر مشقت‌ و بدبختی‌ نجات‌ يابد.

روزی‌ كه‌ ناراحت‌ و پريشان‌ بر بالين‌ ميران‌ نشسته‌ بود متوجه‌ مار سياه‌ رنگ‌ مريض‌ حالی‌ شد كه‌ به‌ جمجمه‌ سر انسانی‌ كه‌ در آن‌ نزديكی‌ها افتاده‌ نزديك‌ می‌شود و در آن‌ استفراغ‌ می‌كند (بو علی‌ سينا به‌ نظير اين‌ ماجرا كه‌ گويا برای‌ يكی‌ از بيمارانش‌ اتفاق افتاده‌ اشاره‌ می‌كند).

برايموك‌ بفكرش‌ می‌رسد كه‌ اگر اين‌ ماده‌ را بخورد ميران‌ دهد او را برای‌ ابد از زندگی‌ پر درد و رنج‌ خلاصی‌ داده‌ می‌كشد و آنرا بخورد ميران‌ میدهد. ميران‌ با خوردن‌ آن‌ ماده‌ از حال‌ می‌رود اما پس‌ از مدتی‌ بهوش‌ می‌آيد و بر خلاف‌ انتظار برايموك‌ حالش‌ بهتر می‌شود. از اين‌ لحظه‌ به‌ بعد كم‌ كم‌ حال‌ او رو به‌ بهبودی‌ می‌رود و برايموك‌ نيز با خوشحالی‌ و دلگرمی‌ بيشتر به‌ پرستاری‌ او می‌پردازد.

ناگفته‌ نماند برايموك‌ در اين‌ مدت‌ 7 سال‌ دوری‌ از پريخان‌، و برای‌ اينكه‌ او را فراموش‌ كند هرگز با او تماس‌ نگرفته‌ بود. و پريخان‌ نيز كوچكترين‌ خبری‌ از آن دو نداشت‌ و با اينكه‌ بارها كسانی‌ را بدنبال‌ آنان‌ فرستاده‌ بود، موفق‌ نشده‌ بود كه‌ خبری‌ از آن دو كسب‌ كند. كم‌ كم‌ اميد در دلهای‌ شكسته‌ برايموك‌ و ميران‌ زنده‌ می‌شود، برايموك‌ با خوشحالی‌ به‌ پرستاری‌ ميران‌ می‌پردازد و اميد وصال‌ بار ديگر در دل‌ برايموك‌ زنده‌ می‌شود، و شور و هيجانی‌ شگفت‌ وجود او را فرا می‌گيرد.

حال‌ ميران‌ روز به‌ روز بهتر می‌شود و كم‌ كم‌ زخمهای‌ بدنش‌ خشك‌ می‌شود، بطوری كه‌ ميران‌ پس‌ از مدتی‌، سلامتی‌ خود را دوباره‌ بدست‌ می‌آورد و با خوشحالی‌ بی‌ حدی‌، بسوی‌ مخمور حركت‌ ميكنند.

بدين‌ ترتيب‌ بار ديگر آن دو دلداده‌ پس‌ از چندين‌ سال‌ هجران‌ بهم‌ می‌رسند، برايموك‌ و پری‌ ديگر خود را متعلق‌ بهم‌ می‌دانند و مانعی‌ سر راه‌ خود نمی‌بينند از اين‌ رو گاهگاهی‌ پنهانی‌ با هم‌ ديداری‌ می‌كنند و به‌ راز و نياز عاشقانه‌ می‌پردازند.

ميران‌ بوسيله‌ يكی‌ از بدخواهان‌ برايموك‌ از ماجرا آگاه‌ می‌شود، و روزی‌ آن دو را در حال‌ راز و نياز عاشقانه‌ می‌بيند و به ‌شدت‌ نسبت‌ به‌ آنان‌ عكس‌العمل‌ نشان‌ می‌دهد و به‌ برايموك‌ پرخاش‌ می‌كند، توضيحات‌ برايموك‌ و پريخان‌ در او تأثير نمی‌كند و در جواب‌ برايموك‌ می‌گويد: اگر تو هفت‌ سال‌ از من‌ پرستاری‌ كرده‌ای‌، و انتظار داری‌ من‌ بخاطر تو حيثيت‌ خانوادگيم‌ را لكه‌ دار كنم‌ اشتباه‌ ميكنی‌، تو نوكر منی‌ و وظيفه‌ات‌ را انجام‌ داده‌ای‌، اگر ادعا داری‌ مرا از مرگ‌ نجات‌ داده‌ای‌ من‌ هم‌ در مقابل‌ از عمل‌ تو می‌گذرم‌ و آزادت‌ می‌كنم‌. پس‌ هر چه‌ زودتر اينجا را ترك‌ كن‌! بدين‌ ترتيب‌ ميران‌ در زمستانی‌ سخت‌ و يخبندان‌، برايموك‌ را از مخمور بيرون‌ كرد.

برايموك‌ به‌ توصيه‌ پريخان‌ سوار اسبی‌ شد كه‌ راه‌ بين‌ مخمور و كوی‌ سنجق‌ را بخوبی‌ می‌شناخت‌. آنگاه‌ در يك‌ نيمه‌ شب‌ سرد زمستانی‌، بسوی‌ كوی‌ سنجق‌ حركت‌ كرد. (بنا به‌ توضيح‌ استاد انديشمند و شاعر بزرگ‌ كرد برايموك‌ به توصيه‌ پريخان‌ روی‌ لبهاسهايش‌ پوستينی‌ كلفت‌ می‌پوشد و هنگامی‌ كه‌ از جلو پنجره‌ عمارت‌ او رد می‌شود پريخان‌ كوزه‌ای‌ آب‌ ولرم‌ را بر وی‌ می‌ريزد تا يخ‌ ببندد و از شدت‌ سرما از اسب‌ پايين‌ نيفتد) بهر حال‌ برايموك‌ در حاليكه‌ روی‌ اسب‌ يخ‌ بسته‌ است‌ در نيمه‌ شب‌ بدر خانه‌ عادل‌ می‌رسد. عادل‌ فوراً دستور می‌دهد او را داخل‌ خانه‌ ببرند و لباسهای‌ يخ‌ بسته‌اش‌ را بكنند و به‌ چاره‌ جويی‌ پير زنی‌ برای‌ اينكه‌ برايموك‌ در اثر گرمای‌ ناگهانی‌ نميرد، عادل‌ دستور می‌دهد دو زن‌ در كنار برايموك‌ و چسبيده‌ به‌ او دراز بكشند تا با گرمای‌ بدن‌ آنان‌ كم‌ كم‌ حالش‌ جا بيايد.

عادل‌ نامه‌ای‌ را كه‌ پری‌ برای‌ او نوشته‌ در جيب‌ برايموك‌ پيدا می‌كند و از اصل‌ ماجرا آگاه‌ می‌شود وقتی‌ برايموك‌ به‌ هوش‌ می‌آيد عادل‌ به‌ او قول‌ می‌دهد كه‌ اوائل‌ بهار با آب‌ شدن‌ برفها ترتيب‌ عروسی‌ او و پريخان‌ را بدهد.

سرانجام‌ بهار رنگين‌ و زيبای‌ كردستان‌ فرا می‌رسد. عادل‌ پيرو قولی‌ كه‌ به‌ برايموك‌ داده‌ بود بوسيله‌ چند نفر از افراد مورد اطمينان‌ خود هدايای‌ گرانبهايی‌ برای‌ ميران‌ می‌فرستد و از او می‌خواهد كه‌ اجازه‌ دهد پريخان‌ برای‌ مدتی‌ به‌ كوی‌ سنجق‌ بيايد.

ميران‌ سراغ‌ برايموك‌ را از فرستادگان‌ عادل‌ می‌گيرد و آنان‌ از وجود او اظهار بی‌ اطلاعی‌ می‌كنند. به‌ همين‌ دليل‌ ميران‌ از پيشنهاد عادل‌ استقبال‌ می‌كند و از بزرگ‌ فرستادگان‌ عادل‌ می‌خواهد، تا خودش‌ رضايت‌ پريخان‌ را جلب‌ كند. زيرا بعد از رفتن‌ برايموك‌ پری‌ خود را در اتاقی‌ زندانی‌ كرده‌ و با همه‌ قطع‌ رابطه‌ كرده‌ بود، و حتی‌ ميران‌ را تهديد كرد كه‌ اگر به‌ اطاقش‌ قدم‌ بگذارد خود را خواهد كشت‌. هجران‌ برايموك‌ او را بيمار و رنجور كرده‌ بود اما وقتی‌ فرستاده‌ عادل‌، انگشتری‌ برايموك‌ را به‌ او نشان‌ داد پريخان‌ بی‌ درنگ‌ موافقت‌ خود را اعلام‌ داشت‌ و بسوی‌ كوی‌ سنجق‌ حركت‌ كرد، می‌گويند پری‌ در راه‌ آنچنان‌ با سرعت‌ می‌تاخت‌ كه‌ ديگر سواران‌ بگرد او هم‌ نمی‌رسيدند، بدينسان‌ بار ديگر پريخان‌ و برايموك‌ در كوی‌ سنجق‌ بهم‌ رسيدند و عادل‌، عروسی‌ مفصلی‌ برای‌ آنان‌ برگزار كرد.

سرانجام‌ خبر عروسی‌ برايموك‌ و پريخان‌ به‌ گوش‌ ميران‌ ميرسد و او را سخت‌ خشمگين‌ و برآشفته‌ می‌كند و سوگند ياد می‌كند كه‌ تا خون‌ آنان‌ و عادل‌ را نريزد آرام‌ ننشيند و برای‌ همين‌ با سپاهی‌ عظيم‌ بسوی‌ كوی‌ سنجق‌ حركت‌ می‌كند، خبر لشكر كشی‌ ميران‌ به‌ گوش‌ عادل‌ ميرسد. عادل‌ به‌ برايموك‌ اطمينان‌ میدهد كه‌ تا آخرين‌ قطرة‌ خون‌ خود و افرادش‌ در برابر ميران‌ ايستادگی‌ خواهد كرد. و با سپاه‌ گرانی‌ به‌ مقابله‌ ميران‌ می‌رود. جنگ‌ سختی‌ ميان‌ دو طرف‌ در می‌گيرد و سپاهيان‌ ميران‌ شكست‌ می‌خورند و به‌ اسارت‌ سپاهيان‌ عادل‌ در می‌آيند، در همين‌ موقع‌ لشكريان‌ شيركوخان‌ نيز به‌ طرفداری‌ عادل‌ و پريخان‌ به‌ ميدان‌ پيكار می‌رسند.

برايموك‌ كه‌ وضعيت‌ ميران‌ را در خطر می‌بيند شبانه‌ بی‌ اسلحه‌ به‌ ميان‌ لشكريان‌ او می‌رود و از ميران‌ می‌خواهد كه‌ به‌ جنگ‌ و خوريزی‌ پايان‌ دهد و دست‌ از دشمنی‌ و كينه‌ توزی‌ كه‌ سودی‌ در بر ندارد بكشد. اما ميران‌ به‌ او می‌خندد و می‌گويد هيچ‌ چيز او را از تصميمش‌ باز نخواهد داشت‌ و چون‌ به‌ نظر ميران‌، برايموك‌ چون‌ زنان‌، بی‌ اسلحه‌ به‌ لشكرگاهش‌ آمده‌ از كشتن‌ او صرف‌ نظر می‌كند و از او قول‌ می‌گيرد فردا دو نفری‌ در ميدان‌ به‌ جنگ‌ تن‌ به‌ تن‌ بپردازند و برايموك‌ به ناچار قبول‌ می‌كند.

فردای‌ آن روز هنگامی‌ كه‌ سه‌ لشكر مقابل‌ هم‌ قرار می‌گيرند ميران‌ و برايموك‌ به‌ جنگ‌ تن‌ به‌ تن‌ می‌پردازند و بعد از جنگ‌ و گريز فراوانی‌ سرانجام‌ برايموك‌ بر ميران‌ پيروز می‌شود. اما از كشتن‌ او صرفنظر می‌كند و او را در آغوش‌ می‌گيرد و از او می‌خواهد دشمنی‌ها را فراموش‌ كند و به‌ دوستی‌ بينديشد.

در اين‌ هنگام‌ لشكريان‌ از هر سو با صدای‌ بلند برايموك‌ را تشويق‌ كرده‌ و برای‌ او ابراز احساسات‌ می‌كنند.

ميران‌ در حاليكه‌ برايموك‌ او را در آغوش‌ گرفته‌ به‌ اطراف‌ نگاه‌ می‌كند و می‌بيند كه‌ چطور لشكريان‌ دوست‌ و دشمن‌ برايموك‌ را تشويق‌ می‌كنند و كسی‌ به‌ او توجهی‌ ندارد نامردانه‌ با خنجر به‌ پهلوی‌ برايموك‌ می‌زند و او را می‌كشد. پريخان‌ با تاخت‌ بطرف‌ آندو می‌رود، از روی‌ اسب‌ با تير و كمان‌ ميران‌ را هدف‌ قرار می‌دهد. تير پری‌ بر سينه‌ ميران‌ می‌نشيند و او را می‌كشد سپس‌ پری‌ برايموك‌ را در آغوش‌ گرفته‌ و برايموك‌ واپسين‌ لبخندش‌ را می‌زند.

تمامی‌ لشكريان‌ به‌ عزاداری‌ می‌پردازند و برای‌ برايموك‌ كوتل‌ می‌بندند.
+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم شهریور 1385ساعت 18:32  توسط یک کرد  | 

 

حضور زن در فرهنگ شفاهی کرد

نوشته: کریستین آلیسون
o ترجمه : فریده فتاحی قاضی


برای دانش‌پژوه کرد، «فولکلور» نقش مهمی را در فرهنگ سنتی ایفا می‌کند. در تعریف، از فولکلور به عنوان مخزنی از علم و خرد بیان شده است که قسمت عمده‌ای از زندگی کردها را دربر می‌گیرد. و نیرویی است که یک اجتماع سنتی را به هم می‌پیوندد. اگر چه امروزه تعداد افرادی که هنوز به صورت سنتی در روستاها زندگی می‌کنند رو به کاستی می‌رود، با این همه میزان سواد و علم در میان کردزبان‌ها قابل توجه نیست. به همین دلیل فولکلور اهمیت سمبولیک بسیار گسترده‌ای دارد و نه ‌تنها از مشخصه‌های مردم کردستان، بلکه بقایای یگانه ادبیات کردی نیز هست که بسیاری از مردم آن را به خوبی می‌شناسند.

در بستر فرهنگ کردی، اصطلاح «فولکلور» می‌تواند دارای ابعاد وسیعی بوده، اشکال سنتی و عادات خاص جامعه را در زمینه‌های هنری و مسائل دیگر اجتماع پوشش دهد. در این بحث بیشتر از مفاد ادبیات شفاهی و به مفهوم دقیق از «هنر لفظی» گفتگو خواهد شد که شامل مطالبی از سنت‌ها، رسوم و عقاید باستانی و هم‌چنین درباره شعر و نثر می‌باشد. همه این مطالب در گذشته عموماً به طور شفاهی بیان می‌شده ولی امروزه بیشتر این مطالب گردآوری و به چاپ رسیده است.

فولکلور در زبان کردی غالباً به عنوان Hyperotrophy بیان شده است (Nikitine 1950) که اروپائیان آن را شعر رزمی، قصیده، یا ترجیع بند، ضرب‌المثل و داستان‌های فولکلوریک و نوحه و چیزهای دیگری از این دست می‌خوانند. این گستردگی و تفاوتها می‌تواند برخاسته از سرزمینی که به علت نامساعد بودن شرایط زندگی، مردم را به زندگی در گروههای کوچک در نقاط مجزا و دور از هم مجبور کرده است و این زندگی گروهی مجزا، تفاوتها را در فولکلور باعث شده و سبک‌های متفاوتی به وجود آورده است. اگرچه داستانها و ژانرهای مشابه و مشترک زیادی نیز در میان آنها به چشم می‌خورد. در ضمن تفاوت‌های فرهنگی زیادی نیز بین کردها و همسایگانشان- نظیر ترکمن‌ها، مسیحی‌ها و اعراب و ترک‌ها و فارس‌ها- وجود دارد و تا زمانی که این تفاوت‌ها وجود دارد فولکلور به طور پیوسته در حال تغییر و دگرگونی خواهد بود. همچنین تغییر در فولکلور ممکن است توسط راوی یا شنوندگان آن ایجاد شود. در هر حال می‌توان گفت آنچه که خوانده و اجرا می‌شود، متناسب و مرتبط با اصل مطلب است و گویندگان یک داستان فولکلوریک اساساً موضوعی را انتخاب می‌کنند که متناسب با شرایط باشد و مسلماً شنوندگان نیز همان چیزی را برمی‌گزینند که علاقمند به آن هستند و تحت تأثیر آن نیز قرار می‌گیرند.

تغییرات بسیاری در عقاید سنتی و موروثی در چهارچوب فولکلور در هر جامعه به مرور زمان و تحت تأثیر مسائلی که ذکر شد ایجاد می‌شود. اما نمی‌توان گفت که به کلی عوض می‌شود ولی اگر چاپ و نقل نگردد، به مرور زمان فراموش شده و از بین خواهد رفت و یا حداقل قادر نخواهد بود نقش مهمی در زندگی افراد و جامعه ایفا کند.

در کردستان فولکلور و زن ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند. در واقع این زنها هستند که حرف اول را در آوازها و داستان‌ها می‌زنند و هم‌چنین راویان اشکال دیگر فولکلوریک نیز هستند. این نقش برجسته زنان به خصوص در گذشته دال بر تسلط زنان بر عادت و رسوم مرد و نمایانگر اهمیت و نقش آنان در جامعه‌ی کرد بوده است.

تأویل و درک این مسئله سئوالات زیادی را مطرح می‌کند، از جمله این که خواه اگر ما نقش زنان را در جامعه با مردان یکسان فرض کنیم و خواه صدای واقعی زنان را در فولکلور کردی مشاهده نماییم آیا نمی‌توانیم بپذیریم که سخنان ایراد شده توسط مردان نیز در آن نقش مهمی ایفا می‌کند؟ در این صورت چگونگی حضور مردان نیز در فولکلور کردی مطرح خواهد شد ارتباط بین فولکلور و جامعه بسیار پیچیده و بغرنج است. فولکلور ممکن است یک اجتماع واقعی و یا یک اجتماع ایده‌آل را توضیح دهد. هنگامی که ما نقش زنان را در فولکلور مورد بررسی قرار می‌دهیم، خود را ملزم به طرح این پرسش می‌بینیم که واقعاً فولکلور از آن چه کسی است؟

سنت‌های واقعی و ملموس در ابتدا ممکن است برای استفاده هر دو جنس یعنی زن و مرد به وجود آمده باشد و در ضمن نباید نقش تخیل در فولکلور را ناچیز بشماریم. شهرت جهانی داستان‌هایی که قهرمان آنها به طور اتفاقی و اغراق‌آمیز بر دشمن غالب می‌شود، گواه بر این مدعا است.

توسل به شاه‌ها و شاهزاده‌ها و اشراف که شخصیت‌های اصلی داستان‌ها هستند و همواره در خوشی و تجمل زندگی می‌کنند و ناظرینی که هرگز قادر نیستند آرزوی داشتن چنین ثروت و مکنتی را حتی در سر بپرورانند، نظیر اشتهای سیر‌ناپذیر اروپائیان طبقه متوسط برای خواندن مجلات و تماشای برنامه‌های تلویزیونی است. که آنها را در خواب خوش ثروت و شهرت فرو می‌برد. به علاوه ما نباید فراموش کنیم که تقریباً همه اشکال فولکلور باستانی کردها، اشاره به شیوه‌هایی از زندگی دارد که برای اکثر مردم کردستان برای همیشه محو شده است.

آنچه که مسلم است بحثی جامع و فراگیر درباره‌ی تمام ابعاد فولکلور در این مقاله نمی‌گنجد ولی سعی شده است به برخی از زوایای آن پرداخته شود. به عنوان مثال در این مقاله به نقش زنان کرد و چگونگی حضور آنان در فولکلور پرداخته خواهد شد و البته لازم به ذکر است که در این مقاله ارتباط بین فولکلور و جامعه در میان گروههای جدا از هم در داخل کردستان مطرح نخواهد شد، اما لاجرم از موضوعات و مسائلی که در سرتاسر این سرزمین پهناور اتفاق می‌افتد بهره خواهیم گرفت و براساس آن می‌توانیم به یک نتیجه‌ی کلی برسیم. در این مقاله سه مسئله مورد بررسی قرار می‌گیرد؛ اول: نقشی که توسط زنان در تصنیف‌ها ایفا می‌شود؛ دوم و سوم: تغییرات و احساسات در فولکلور کردی است. مثالی از چگونگی تخیل در زنان و حضور آنان در یک ژانر خاص، آواز در فولکلور است که به نظر می‌رسد، در سراسر نواحی که به لهجه‌ی "کرمانجی" سخن می‌گویند یافت می‌شود و گمان می‌رود که این سبک رخدادهای واقعی و مردم را مورد بررسی قرار می‌دهد. موضوعات عنوان ‌شده مقدم و برتر از برخی جنبه‌های دیگر فولکلور است. سئوالی که مطرح می‌شود این است که به راستی ما چگونه می‌توانیم فولکلور در زبان کردی را برای مستمعین آن تعریف کنیم؟ ارائه تعریفی دقیق و فراگیر می‌تواند هم برای اروپائیان و هم برای کردهایی که در شهرها و دور از اجتماعات کوچک روستایی- که بیشتر آوازها و داستان‌ها و نخستین اجراها از آنجا برخاسته است- زندگی می‌کنند، مفید واقع گردد.

ما نه‌تنها باید خود واژه‌ها، بلکه شکل ادا کردن آنها را در محاوره در نظر بگیریم و به معانی مصطلح واژه‌ها توجه کنیم بلکه بایستی تکنیک‌های اجرا، شرایط اجرا و هویت اجراکننده را نیز مد نظر داشته باشیم. ملموس‌ترین و دقیق‌ترین تعریفی که می‌توان از کلمه ژانر(سبک) در اجرای فولکلور به صورت شفاهی ارائه داد، نحوه‌ی اجرا و بیان آن است،- که این خود نیز تحت تأثیر متغیرهای بیرونی است- که طریقه اجرای آن نیز باید به خوبی متنی باشد که اجرا می‌شود. پس بنابراین مشاهده می‌شود که ارائه‌ی تعریفی واقعی از ژانر در فولکلور غیر قابل دسترس نیست. شماری از جوامع روستایی ممکن است ایده‌ها و تعریف‌های بسیار شفافی در مورد چگونگی و مرز بین ژانرها ارائه دهند. اگرچه آنها ژانر را به عنوان یک اصطلاح در بطن فولکلور نمی‌شناسند. برای مثال در سراسر کردستان، مراسم سوگواری برای اشخاص متوفی فقط توسط زنان صورت می‌گیرد، اگرچه ممکن است قوانین نظارتی دقیقی ضمن اجرای مراسم در آن دخیل باشد. شیوه‌ها و ژانرهای مختلف دارای کاربرد متفاوتی بوده، ارتباط‌های متفاوتی نیز با زندگی واقعی دارند. برای مثال ضرب‌المثل‌های زیادی در کردستان درباره رابطه و برخورد بین عروس و مادر شوهر وجود دارد و استنباطی که می‌شود از آنها کرد این است که وقتی عروسی به خانواده همسرش ملحق می‌شود احساس خوشبختی و شادمانی نمی‌کند. ضرب‌المثلی است تحت عنوان «بوومه بووک بوومه به‌ربووک» «عروس شدم بیچاره شدم». این گونه ضرب‌المثل‌ها، کلیشه شناخته‌شده‌ای محسوب می‌گردند که می‌توانند مورد استفاده هر کسی قرار گیرد. ایده‌ها و پیغام‌ها در بطن ضرب‌المثل‌ها نهفته است و ذهن شنوندگان با توجه به زمینه شناخت خویش از اجتماع و تحت تأثیر عوامل دیگر، جزئیات را به یکدیگر پیوند داده و آن را تکمیل می‌کند. البته هر ضرب‌المثل را نمی‌توان به عنوان یک بیان حقیقی در بستر الفاظ پذیرفت، چه مثلاً اکثر کردها در واقع معتقد نیستند که هر عروسی بدبخت و غمگین است. ضرب‌المثل‌های نسبتاً مبهمی نیز وجود دارند که ایده شخصی را با استفاده از اتحاد تلویحی واژه‌هایی اندک در ذهن مجسم می‌کنند. تعدادی ضرب‌المثل نیز وجود دارند که به طور کلیشه‌ای به مسائل زنان می‌پردازد و نهایتاً وجود اشخاص مطلع و آگاه برای بررسی و تجزیه و تحلیل ضرب‌المثل‌ها در کردستان امری ضروری به نظر می‌رسد.

ضرب‌المثل‌ها با بیان خاصی از حقیقت تعمیم داده می‌شوند و سبک‌هایی نیز وجود دارند که به طور مستقیم پیشرو محسوب نمی‌شوند. وقتی زنی سمبل یک داستان یا آواز است، اغلب دریافت این نکته که نماد ارائه شده تا چه حد تصویر روشنی از یک فرد در تاریخ ارائه می‌دهد، دشوار است و نیز این نکته که آنچه که در داستان و یا آوازها بیان شده، تا چه اندازه با سبک ارائه شده هماهنگی دارد. اگرچه اغلب سبک‌های فولکلور به وسیله‌های فولکلوریست‌ها ذکر شده‌اند، اما هنوز به اندازه کافی توضیح و بسط داده نشده‌اند و توضیح و تفهیم انواع سبک‌ها و زمینه‌های استفاده از آنها، برای مردم، بسیار بجا و مفید خواهد بود.

§ زن و فولکلور

اصولاً در بخش وسیعی از کردستان، دلیل این که چرا یک زن نمی‌تواند مجری یا خواننده (ستران‌بێژ یا ده‌نگ بێژ) و یا قصه‌گو (چیرۆک‌بێژ) باشد با استدلال و منطق بیان نشده است. البته مواردی نیز وجود دارد که مختص یکی از دو جنس (زن و مرد) است. نظیر اجرای مراسم سوگواری توسط زنان و یا خواندن آواز توسط داماد و دوستانش در مراسم عروسی. در کردستان اگرچه گروه‌های سنتی و محافظه‌کار شرکت زنان در یک مجلس مختلط را عملی جسورانه تلقی کرده‌اند و معتقدند که زنان بایستی زیر چتر حمایت پدر و یا اگر متأهل باشند همسر واقع شوند، مع هذا تعدادی از محققان متذکر شده‌اند که در طول تاریخ همواره زنانی بوده‌اند که شعر سروده‌اند و آواز خوانده‌اند. کردشناس بزرگ توما بوا (Tomas Bois, 1995) مدعی شده است که بیشتر آوازخوان‌ها و تصنیف‌سرایان زن بوده‌اند و حتی آوازهای عشقی و آوازهای مربوط به جنگ، توسط آنان سروده شده است. ژابا (Jaba) یکی از فولکلوریست‌های قدیمی می‌نویسد همسر و دخترهای قهرمانی که در جنگ کشته شده است تصنیف‌های بسیار لطیف و شورانگیزی به افتخار او سروده‌اند و هم‌چنین بر طبق گفته رمان‌نویس معروف کرد «محمد اوزون» که از مناطق کردنشین سوریه دیدن کرده است، شمار قابل توجهی از زنان در آنجا آوازه‌خوان هستند. هم‌چنین زنانی نیز وجود دارند که در حضور تماشاگران مرکب از زن و مرد آواز نمی‌خوانند ولی در مجالس زنان بدون هیچ مشکلی آواز می‌خوانند.

کودک کرد معمولاً تمام آوازها و داستان‌ها را از مادر و عمه و مادربزرگش می‌شنود و یاد می‌گیرد. زیرا که زنان به طور سنتی در خانه مانده به کارهای مربوط به خانه می‌پردازند و مسئولیت بزرگ کردن کودکان نیز به عهده آنان است. امروزه نیز هنگامی که مردهای خانواده در کوهستان به سر می‌برند (برای جنگ‌های چریکی) یا وقتی در تبعید هستند یا کشته می‌شوند، زنان نه‌تنها نقش عمده‌ای در انتقال فولکلور دارند بلکه مشخصاً به آگاهی و هوشیاری ملی کردهای نسل جوانتر یاری می‌رسانند.

فولکلوریست‌های کرد اغلب به رابطه غیر قابل انکار زن و فولکلور اذعان دارند؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که فولکلور کرد بیشتر متعلق به زنان است تا مردها. زنان در رده‌ی تصنیف‌گران و مجریان و ناظرین کارهای بزرگ قرار دارند، کارهایی نظیر «مم و زین» (Mem u Zin) و «زنبیل فروش» (Zembil firos) و اشعار رزمی نظیر «دمدم» (Dimdim) و دیگر قصه‌های فولکلوریک و غزل‌های عاشقانه. اگرچه برخی از سبک‌ها به طور مشخص متعلق به زنان است، اما اختلاف عمده‌ای بین دو جنس از نظر کیفیت اجرا، بیان و انتقال و دریافت آن وجود ندارد و مدرکی دال بر این که زنان کرد احساس کنند اشکال مختلف فولکلوریک که توسط مردان خلق شده، دارای جنبه‌های ظالمانه است، و یا سبک‌های مختلف فولکلوریک که یکی از دو جنس(زن یا مرد) در شکل‌گیری آن نقش داشته‌اند، متفاوت با یکدیگر است وجود ندارد. بایستی بپذیریم، زنانی که در زمینه‌های مختلف فولکلور فعالیت داشته‌اند نسبت به آنچه که انجام داده‌اند از خود فروتنی و اغماض نشان داده‌اند. به هر حال در سبک‌هایی که مردان در ساخت آنها دخالتی نداشته‌اند زنان در بیان آرزوها و ایده‌های خویش آزاد بوده و عملاً در حفظ قوانین مربوط به فولکلورها کوشا بوده‌اند. زنان در سوگواری (شین Sin) همسر از دست‌رفته‌شان را بسیار خوب و عاشقانه تمثیل می‌کنند، حتی اگر در طول زندگی مشترکشان علاقه‌ای به او نداشته باشند. هم‌چنین زنان از مراسم سوگواری به عنوان اهرمی برای متبلور کردن حزن و خشم و نارضایتی خویش از مسائل جاری در پیرامونشان بهره می‌جویند مثلاً به دفاع از حقوق اجتماعی و قانونی خویش- که در سطح پایینی قرار دارد- می‌پردازند و کسانی هم که در مراسم شرکت می‌جویند به خوبی آنچه را که در لفافه بیان می‌شود درک کرده، قادرند پیغام‌های سربسته را دریافت کنند، البته این چیزی است که مردها آن را نمی‌پسندند و تلاش می‌کنند این گونه مراسم را از فولکلور کردی حذف کنند. همین مسئله موجب می‌شود فولکلوریست‌ها در تحقیقاتشان دچار مشکلات فراوانی گردند و از پرداختن به این سبک‌ها در فولکلور دلسرد گردند. غیر از مراسم سوگواری که توسط زنان برگزار می‌شود و به دلیلی که قبلاً به آن اشاره شد مورد عتاب واقع می‌شود، لالایی‌ها شامل مجموعه‌ی متنوعی هستند که پرداختن به آنها از نظر مردان مقبول‌تر است.

§ تخیل مدافع زن

داستان‌های فولکلوریک، زنان را در طیف‌های جالب و گوناگون ترسیم می‌کنند. شاهزاده و ساحره و نامادری‌های شرور در این داستان‌ها به صورت کلیشه‌هایی درآمده‌اند که کاراکتر آنها فراتر از اختصارات فردی است و در داستان‌های مختلف کمابیش دارای همان مشخصه می‌باشند اگر قرار باشد بر اصطلاحاتی چون هیولا و جن و پری که در داستان‌های فولکلوریک کردی بیشتر از آنها سخن رفته نامی گذارده شود، مسلماً طیفی از موهومات و خیال آن را دربر می‌گیرد. اگرچه بسیاری از کردها آنها را به عنوان ماهیتی حقیقی نمی‌پذیرند، ولی در برخی از نواحی کشاورزی در دنیا (از جمله بریتانیا) کسانی هستند که علناً به وجود مخلوقات فوق طبیعی اعتقاد دارند. بسیاری از شخصیت‌هایی که در فولکلور کرد یافت می‌شوند، آنهایی هستند که در داستان‌های فولکلوریک کشورهای همسایه- عرب، ترک و فارس- و در قصه‌های فولکلوریک اروپا نیز یافت می‌شوند و از این شخصیت‌های مشترک برای اهداف خود بهره می‌جویند. در مدت‌های مدیدی زن هم‌چنان در فولکلور، به خصوص قصه‌ها نقش اساسی ایفا کرده است و این نشانگر تکرار حوادثی است که در طول زمان بر او رفته است. زن در بسیاری از قصه‌ها جنگجویی است که لباس مبدل به تن کرده و در هیئت یک مرد می‌جنگد و همه‌ی جنگجویان دیگر را شکست می‌دهد تا بالاخره قهرمان - مرد- داستان بر او غالب می‌شود و در این هنگام است که او به قهرمان می‌پیوندد و در بعضی از داستان‌ها با او ازدواج می‌کند.

O. N. Mackenze قصه‌هایی را گردآوری کرده است که دارای چنین شخصیت‌هایی است. او موردی را به عنوان نمونه از سلیمانیه بازگو می‌کند. شاه اسماعیل وکامبرتا(؟) به جستجوی نامزدش که دختر شیخی عرب است رهسپار می‌شود. بر سر راه نامزد دیگری اختیار می‌کند که دختر اسلام‌شاه(شاه پریان) است. او از ناحیه‌ای عبور می‌کند که به وسیله‌ی «ره‌شه سوار» در آن ناحیه جوی از رعب و وحشت حکم‌فرماست. وقتی قهرمان به آن ناحیه می‌رسد، با تلی از سر و بدن‌هایی مواجه می‌شود که ارتفاع آن به اندازه یک مناره است. او در غاری پناه می‌گیرد. زمانی که «ره‌شه سوار» به غار می‌رسد، در مهمان کردن او در قصرش پافشاری می‌کند و تأکید می‌کند که فردا صبح می‌باید با یکدیگر مبارزه کنند. داستان این‌چنین ادامه می‌یابد: «صبح روز بعد که از خواب برخاستند به میدان رفته و در معرض دید همگان به نزاع پرداختند. ره‌شه سوار گفت: ای جوان خوش‌سیما من قصد ندارم که با شمشیر یا تیغ با تو بجنگم، مایلم با هم کشتی بگیریم، اگر من پشت تو را به خاک افکندم تو را نخواهم کشت و تو را به بردگی خواهم گرفت و اگر تو مرا زمین بزنی هر آنچه را خواهی انجام بده.» شاه اسماعیل پاسخ داد: «حرف‌های تو پشیزی برای من ارزش ندارد، اگر تو بر من غالب شوی سر مرا از تن جدا کن و اگر من بر بر تو فائق شدم من سر تو را چون سگ از تن جدا خواهم کرد.» آنها هفت روز با یکدیگر کشتی گرفتند. مرد جوان به درگاه خداوند بسیار التماس کرد. او در حالی که «ره‌شه سوار» را محکم در چنگ گرفته بود گفت: «ای خضر فناناپذیر شکست او آرزو و خواست تو نیز هست پس یاریم ده»، دوباره او را به پهلو بر زمین زد. او را چون گنجشکی در چنگ گرفت و بر زمین انداخت. سپس با شمشیر به طرف وی جهید تا سر او را از تن جدا کند. در آن حین «ره‌شه سوار» از یک لحظه غفلت او استفاده کرد یقیه‌ی خود را گشود و سینه‌ی زنانه‌اش را برهنه کرد. مرد جوان با دیدن این صحنه دست و پای خود را جمع کرد. ره‌شه سوار گفت: سینه‌ی مرا بپوشان. در جنت و زمین تقدیر من این بوده است که با تو وصلت کنم. من با خدای خویش عهد بسته‌ام با هیچ کس ازدواج نکنم جز با کسی که در نبرد بر من غالب گردد.» آنها با یکدیگر به طرف قصر باشکوه «ره‌شه سوار» رهسپار شدند. هنگامی که «ره‌شه سوار» لباسش را عوض کرد، مرد جوان او را زیباتر از پیش یافت. از آن به بعد «ره‌شه سوار» به نیروهای همسرش پیوست و در کنار آنان می‌جنگید. او از آنجایی که دختر شاه پریان است دارای مهارت خارق‌العاده و نیروهایی سحرآمیز است. در صحنه‌ای که زن بودن «ره‌شه سوار» برملا می‌شود، به نظر می‌رسد که این تصادف به هنگام مبارزه عمداً اتفاق می‌افتد. نمونه‌هایی نیز در دست است که او آزمایش‌هایی جادویی برای محک زدن مخالفانش انجام می‌دهد. اگرچه امروزه بعضی گروه‌های مترقی کرد مستقر در کردستان از جنگجویان زن نیز استفاده می‌کنند لیکن قهرمانی جنگجویان زن در تاریخ کردستان جزء استثناهاست. ضمن اینکه چه در داستان‌های فولکلوریک و چه در جنگ‌های عصر حاضر، جنگجوی مؤنث از جذابیت بیشتری برخوردار است.

در اوایل دهه‌ی 1990 در شهرهایی نظیر «دهوک» و «اربیل» تصاویر زنانی که لباس پیشمرگه‌ها را به تن داشتند بسیار به چشم می‌خورد، اگرچه بیشتر این زنان غیرمحلی بودند ولی زنان محلی نیز در مراسم خاص لباس پیشمرگه‌ها را بر تن می‌کردند.

جنگجویان زن عضو احزاب کرد عراقی، فراوان نبوده و مبارزه زنان در این کشور فراگیر نبوده است. از زنان استثنایی نام «مارگاریت» هنوز در یادها زنده است. شرایط و وضعیت در مناطق کردنشین کشورهای ایران و ترکیه متفاوت است. زنان در آنجا اگرچه فعال‌ترند ولی این پدیده نیز از حوادث نادر قرن بیستم به شمار می‌رود. نکته قابل توجه این است که در داستان‌های فولکلوریک، زن همواره همراه موجودات خیالی نظیر جن و هیولا و جادوگر بوده است نه با واقعیت‌ها و در داستان فولکلوریک کردی، زن معمولاً در پایان داستان به وسیله‌ی مردی مورد تحکم واقع می‌شود. اما آیا واقعاً زنان تحکم و تسلط مردان را پذیرفته‌اند؟ اسناد و مدارک زیادی دال بر اثبات و عدم اثبات آن در دست نیست.
+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم شهریور 1385ساعت 18:14  توسط یک کرد  | 


خۆ به‌زل زانین

 

زۆر که‌س له‌ ژیانی کۆمه‌ڵگادا هه‌ن که‌ ته‌نیا بۆ ماوه‌یه‌کی کورت یان باشتر ئه‌وه‌یه‌ بڵێم کاتێک که‌ ده‌زانن ته‌نگانه‌یان به‌ تۆ ڕفوو ده‌بێت ده‌بنه‌ بڕای گیانیت و ئه‌وکات ته‌نانه‌ت به‌ سه‌ری تۆیش قه‌سه‌م ده‌خۆن.

به‌ڵام کاتێک که‌ ده‌زانن که‌ کاریان جێ به‌جێ ده‌بێت یان که‌ڵکێک له‌ ده‌ستت نایه‌ت ئیتر دبنه‌ دۆسته‌ بێده‌ره‌تانه‌که‌ی جارانت که‌ هه‌تا بۆی بکرێت لای هه‌موان به‌خراپه‌ ده‌ت زرێنێ بۆ "سووک کردنی ئازاره‌کانی".

به‌ڵام بۆ تۆ "لێبردو"ی کاری گه‌وره‌ پیاوانه‌و ده‌بێت هه‌ر به‌چاوی جاران که‌ ده‌ت ویست هه‌نگاوو باشه‌ی بۆ هه‌ڵگری، لێی بڕوانی دڵت لێی ڕه‌ش نه‌بێت؛ که‌ به‌بڕوای من ئه‌گه‌ر وابێت له‌ گه‌ڵ ئه‌و هیچ جیاوازیه‌ک نابینرێت.

ئێسته‌ش که‌ هه‌ر کاتێک ده‌یبینم یان هه‌واڵێکی لێ ‌ده‌بیستم به‌ دڵنیایه‌وه‌ هیوای سه‌رکه‌وتنی بۆ ده‌خوازم ئاواتی به‌دی هێنانی ئامانجه‌کانی ئاره‌زوو ده‌که‌م.

به‌ڵام هیوایه‌تی ئه‌وه‌یشی بۆ ده‌خوازم که‌ خوای گه‌وره‌ بیخاته‌ سه‌ر ڕێیه‌کی باش له‌ پێناوی خزمه‌ت و تێکۆشان بێ وچان نه‌وستێت و بیر و بڕوایه‌کی یه‌ک جار پڕ پێز به‌ داهاتوو و له‌ خۆ بایی نه‌بێت شتانێکی دنیایی وه‌ک پووڵ و پاره‌ نه‌بێت کۆسپ له‌ بۆ به‌دی هێنانی ئمانجی واته‌ خزمه‌تی.

چڵکی ده‌سه‌ ماڵی دنیا وه‌ک ئه‌ڵێن

ماڵ په‌ره‌ست په‌یمان شکێنه‌و بێبه‌ڵێن.

له‌ کۆتای دا ده‌ڵێم پشت به‌ستن به‌ماڵی دنیا و خۆ به‌زل زانین ئاکامێکی باش نیه‌ و ئه‌مه‌ به‌درێژایی مێژوو بینراووه‌. ته‌نیا مه‌به‌ست له‌خزمه‌ت بوندایه‌ به‌ پێی "پله‌ وپایه‌"

 

 

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم شهریور 1385ساعت 10:46  توسط یک کرد  |