سردشت یکی از شهرهای کرد نشین استان اذر بایجان غربی می باشد که از شمال به مسافت ۸۵ کیلو متر به شهرستان پیرانشهر و از جنوب به مسافت ۶۰ کیلومتر به شهرستان بانه و از جنوب غربی با مسافت ۱۲۵ کیلو متر به شهرستان مهاباد منتهی می شود شهرستان سردشت از غرب به کردستان عراق منتهی می شود سردشت ۳۰ کیلومتر با کردستان عراق فاصله دارد طول نوار مرزی این شهرستان با کشور همسایه ۹۶ کیلو متر است ارتفاع شهرستان سردشت از سطح دریا ۱۷۸۹ متر است این شهر با وسعت حدود ۱۴۴۲ کیلو متر مربع بین ۳۶ درجه و ۱۰ د قیقه عرض شمال و ۴۵ درجه و ۲۸ دقیقه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ قرار دارد . شهرستان سردشت دارای دو بخش (مرکزی و وزینه ) است که بخش مرکزی شامل دهستان الان به مرکزیت اسلام اباد ( بیژ وه) سابق و دهستان باسک کولسه به مرکزیت ( بریسو) و دهستان بریاجی به مر کزیت بیوران سفلی میباشد بخش وزینه شامل دهستان گورک نعلیین به مرکزیت (حیدر اباد ) و دهستان ملکاری به مرکزیت (نلاس) می باشد .

جمعیت سردشت ۱۰۰۰۰۰ نفر است است که۹۰۴/۳۰ نفر ان در شهر و۲۶۳/۶۲ نفر ان در ۲۷۲ روستا زندگی می کنند این شهرستان مرزی ۲۶۸ اموزشگاه دارد که در ان ۲۴۱۵۲ نفر دانش اموز تحصیل می کنند ای شهرستان دارای ۲ بیمارستان که یکی از انها در حال احداث می باشد و ۵ درمانگاه و ۵ دارو خانه دارد.

منطقه سردشت کوهستانی ناهموار و پوشیده از جنگل می باشد وسعت این جنگل ها ۱۶۶۰ کیلو متر مربع می باشد از کوههای مرتفع و زیبای سردشت می توان از( بو لفت) پشت روستای بیو ران(هوینه مال) در جنوب روستای قلعه رش (زردکه) الان و درمان اباد ( سری گوم) پشت روستای میراباد(ترخان) و ابراهیم جلال و کوه نستان و لندی شیخان و داشان قلعه و جاسوسان و کاسه بردین و برده سپیانو مالیموس را می توان نام برد .

کشاورزی در شهرستان سردشت به دلیل کو هستانی بودن و ناهمواری ها و نداشتن اب کافی توسعه نیافته و هنوز در مراحل اولیه توسعه است غلات و حبو بات به صورت دیم کاشته می شود انگور سیاه و تو تون به وفور یافت می شود و سوغات سردشت را می توان انگور سیاه نا مکید از میوه های کوهی (وحشی)گلابی ـ زالزالک ـ انجیر ـ انار ـ انگور ـ در چندین نوع دیگر را می توان نام برد و از شقایق های وحشی سردشت که در حوضه رودخانه زاب هستند از انها دارویی برا ی اعتیاد و مبارزه با ان تهیه می شود که مورد تا یید کنگره جهانی دارو شناسی قرار گرفته و به احترام ایران به نامک گیاه (اریا)ثبت شده است شهرستان سردشت و کوهستان های ان مملو از گیاهان دارویی نادر هستند که تاکنون توجهی بدانها نشده است و سردشت را می توان بکر و سرشار از منابع طبیعی نایاب و سرزمینی رویایی نامید.

۰بیتوین:بیتوین

۰شهباری :دشت شوربه سردشت (قلته)

۰رباط:ربط

۰سوسنار:منطقه سویسنی

۰قیزوان: قازان

۰هیولان:الان

۰هوگری:هیرو

۰شاره زور: شهری بزرگ در بین مرز ایران و عراق کنونی که اهالی ان بیشتر دامدار بودند

۰ ازمر:کوهی نزدیک سلیمانیه

ایل های منطقه سردشت :

ایل های منطقه سردشت شامل ۸ ایل می باشد ایل کلاس که در منطقه ربط ساکنند از تبار طایفه های (پیروت اغا . رسول اغا )می باشد ایل گورگ که در پاراستان سا کنند از تبار طایفه های ((عزیزی.خضری.محمدی.ابراهیمی.بایزیدی))

۰ مقبره شیخه سور

۰ شیخ مو لانا

۰ بشر و عون از اصحاب شهید اسلام در مسجد روستای بیژ وه

۶سفر(جیمز بیلی فریزر) طی یک ما موریت سیاسی به ایران و دیدار از مناطق کرد نشین مهاباد و سردشت

۲۹تاسیس بیمارستان سردشت (فرح) ۱۵ تختخوابی

(( سردشت در اینه اسناد تاریخی نوشته برادر فریدون حکیم زاده بهترین منبع برای مسایل مربوط به سردشت)

قامشلی ( به عربی: القامشلي به کردی: Qamişlo و به زبان آرامی: ܩܡܫܠܝ) یکی از شهرهای سوریه در شمال شرقی این کشور (استان حسکه) می باشد. نام این شهر از واژه‌ ترکی Kamışlı به‌ معنی نیزار گرفته‌ شده‌ است. این شهر در سال 1926 با تاسیس ایستگاه قطار شکل گرفت و به تدریج با مهاجرت کردها، ارامنه و آسوریان گسترش یافت. ساکنان این شهر امروزه عبارتند از کردها،آسوریان مسیحی، عرب‌هاو ارمنی‌ها. منابع کردی درصد مردم کردتبار این شهر را هفتاد درصد ذکر می‌کنند. این شهر که پیرامون 200,000 نفر جمعیت دارد در کنار مرز ترکیه و در نزدیکی مرز عراق قرار گرفته است. قامشلی جزئی از استان حسکه و مرکز بخش است.

در سال 2004 یک شورش کردی در قامشلی که‌ چندین روز به‌ طول انجامید 30 کشته برجای گذاشت.

در این شهر اسقف بزرگ کاتولیکهای سوریه سکونت دارد. قامشلی مرکز تجاری کالاهای کشاورزی است و دارای زمینهای حاصلخیزی می باشد. محصول زراعی این شهر عمدتاً غله می باشد. در این شهر کارخانه چوب‌بری و سیمان‌سازی هم موجود است. پس از کشف حوزه های نفتی در 80 کیلومتری و در شرق این شهر، جمعیت آن بشدت افزایش یافت. قامشلی دارای یک فرودگاه بین‌المللی با کد ایاتای KAC است

تاریخچه شهر:

این شهر در سال 1926 به عنوان یک ایستگاه راه آهن در مسیر راه‌آهن توروس بنا شد. جمعیت آن با آمدن پناهندگان ارمنی، آسوری و کرد از ترکیه و عراق افزایش یافت.[1]

تاریخچه

درباره علل آمدن موج پناهندگان و چگونگی این جابجایی جمعیت نظرات گوناگونی وجود دارد از جمله:

• به باور آسوری‌ها، در پی جنگهای داخلی عثمانی (در مناطق ترکیه کنونی) که‌ در پی آن صدها هزار آشوری کشتار شدند عده‌ زیادی نیز به‌ منطقه‌ قامشلی کنونی کوچ نمودند و مدتها تحت حمایت فرانسه‌ در چادرها زندگی کردند. طرفداران این نظر بر این باورند که نسل‌کشی آسوریان تا سال 1922 ادامه‌ داشته‌ یعنی سه‌ یا چهار سال پیش از تشکیل شهر و با جریان پناهندگان قامشلی مرتبط است. آسوریان کشتار علیه خود را نسل کشی آسوریان از جانب حکومت عثمانی می نامند (برای نمونه‌ای از این نامگذاری نگا. [2]) ولی برخی گروه‌ها بویژه در ترکیه آن را انکار می کنند.

• نظر دیگر در این باره اینست که مسئله نسل‌کشی آسوریان هنوز مورد سوال است و صحت، وسعت و عاملان آن اثبات و مشخص نشده ‌اند. هواداران این نظر جریانات کشتار آسوریان را مربوط به 12 سال پیش از ورود موج پناهندگان به قامشلی ذکر می‌کنند و ارتباط این دو مسئله را زیر سوال می‌برند.

امروزه در این شهر اقوام گوناگون در کنار هم همزیستی دارند